غزل شمارهٔ ۵۰۰

از آن لب چون به یک بوسه من بیمار خرسندم نخواهم شیشه نوش و نباید شربت قندم مگر یزدان به روی من در وصل تو بگشاید و گرنه من در گیتی به روی خود فرو بندم نشان مهر ورزیدن همان باشد که هر ساعت مرا چون شمع می سوزی و من چون گل همی خندم حدیث محنت فرهاد و کوه بیستون کندن به کار من چه می ماند که در عشق تو جان کندم به دست دیگران مالست و اسبابست و سیم و زر من مسکین سری دارم که در پای تو افگندم پسند من نخواهد بود در عقبی بغیر از تو ازین دنیا و مافیها به جز روی تو نپسندم سگم گفتی و دلشادم بدین تشریفها لیکن به شرط آنکه از کویت بگویی تا نرانندم ز روی همچو ماه خود مده کام دلم هرگز اگر با دیگری بینی ز روی مهر پیوندم نه چشم و سر بپیچیدی ز من حالم بپرسیدی اگر گوش تو بشنیدی که چونت آرزومندم نبینی بعد ازین روزی مرا بی عشق دلسوزی گذشت آن کز پری رویان فراغت بود یک چندم بیاور نای و چنگ و دف می صافم بنه بر کف نشاید شد برون زین صف که صوفی می دهد پندم به همراه سفر گویند تا موقوف ننشیند که ایشان بار می بندد و من در بار و دربندم مرا گر اوحدی زین پس ملامت کم کند شاید که من تا عاشقم گوش از نصیحت ها بیا گندم