غزل شمارهٔ ۵۴۷
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
درهجر تو درمان دل خسته ندانم
زان پیش که روزی به غمت می گذرانم
گفتی که به وصلم برسی زود مخور غم
آری برسم گر ز غمت زنده بمانم
بر من ز دلست این همه کو قوت پایی
تا دل بتو بگذارم و خود را برهانم
جانا چو به نقد از بر من دل بربودی
هم نقد بده بوسه که من وعده ندانم
دیدی که چو دادم دل خود را به تو آسان
بگذشتی و بگذاشتی از پی نگرانم
جان از کف اندوه تو آسان نتوان برد
اینست که از روی تو دوری نتوانم
دی با من آسوده دلی دیدی و دینی
امروز نگه کن که نه اینست و نه آنم
ای مسکن من خاک درت بر من مسکین
بیداد مکن پر که جوانی و جوانم
از پای دلم اوحدی ار دست بدارد
خود را به سر کوی تو روزی برسانم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş