غزل شمارهٔ ۵۴۷

خنده ام صبحی به صد چاک گریبان آشناست گریه سیلابی به چندین دشت و دامان آشناست سایه ام را می توان چون زلف خوبان شانه کرد بس که طبع من به صد فکر پریشان آشناست دستم از دل برنمی دارد گداز آرزو سیل عمری شد که با این خانه ویران آشناست از فسون ناصحان بر خویش می لرزم چو آب یک تن عریان من با صد زمستان آشناست جور حسن و صبر عاشق توأم یکدیگرند با خدنگ او دل من همچو پیکان آشناست دورگرد وصلم اما در تماشاگاه شوق با دلم تیر نگاهش تا به مژگان آشناست نیستم آگه چه گل می چینم از باغ جنون این قدر دانم که دستم با گریبان آشناست هیچکس در بارگاه آگهی مردود نیست صافی آیینه با گبر و مسلمان آشناست غرق دل شو تا به اسرار حقیقت وارسی قعر این دریا همین با غوطه خواران آشناست ما جنون کاران ز طاقت یک قلم بیگانه ایم سخت جانی با دل صبرآزمایان آشناست بزم وصل و هستی عاشق خیالی بیش نیست قطره دست از خود بشو هرچند توفان آشناست بیدل این محفل نهان در گریه شمع است و بس داغ آن زخمم که با لب های خندان آشناست