غزل شمارهٔ ۵۹۹

دلاخوش کرده ای منزل به کوی وصل دلداران دگر با یادم آوردی قدیمی صحبت یاران ز خاکت بوی عهد یار می یابد دماغ من زهیبوی وفاداری زهیخاک وفاداران خوشا آن فرصت و آن عیش و آن ایام و آن دولت که با مطلوب خود بودم علی رغم طلب گاران بمان ای ساربانما را به درد خویش و خوش بگذر که بار افتاده همراهی نداند با سبک باران خود ای محمل نشین امشب ترا چون خواب می آید که از دوش شتر بگذشت آب چشم بیداران ز آه سرد و آب چشم خود دایم به فریادم که اندر راه سودای تو این بادست و آن باران نسیم صبح اگر پیش طبیب من گذریابی بگو آخر گذاری کن که بدحالند بیماران اگر یاران مجلس را نصیحت سخت می آید من از مستی نمیدانم چه میگویند هشیاران چنان با آتش عشقت دلم آمیزشی دارد که آتش در نیامیزد چنان با عود عطاران حدیثم را که می سود ز شیرینی دل مردم بخوان ای عاشق و درده صلای انگبین خواران مجوی ای اوحدی بی غم وصال او که پیش از ما درین سودا به کوی او فرو رفتند بسیاران