غزل شمارهٔ ۶۰۲

بنامیزد چه رویست این که حیرانند ازو حوران چنین شیرین نباشد در سپاه خسرو توران دلم نزدیک آن آمد که از درد تو خون گردد ولی پوشیده میدارم نشان دردش از دوران بخندی چون مرا بینی که خون میگریم از عشقت ز مثل این خرابی ها چه غم دارند معموران چو شاخ گل ز رعنایی به هر دستی همی گردی دریغ آمد مرا شمعی چنین در دست بی نوران تو چندین شکر از تنگ دهان خود فرو ریزی ندانستی که از گرمی بجوش آیند محروران طبیب خفته ما را همی باید خبر کردن که امشب ساعتی بر هم نیامد چشم رنجوران ز نوش حقه لعل تو چون شهدی طلب داردم رقیبانت همی جوشند گرد من چو زنبوران نظر بر منظر خوب تو تا کردم دل خود را تهی میدارم از سودای دلبندان و منظوران مدار از اوحدی امید دین داری و مستوری که عشقت پرده بر خواهد گرفت از کار مستوران