غزل شمارهٔ ۶۰۱
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
مرا مپرس که چون شرمسارم از یاران
ز دست این دم چون برف و اشک چون باران
به خاک پای تو محتاجم و ندارم راه
بر آستان تو از زحمت طلب گاران
مرا ز طعنه بیگانه آن جفا نرسید
که از تعنت همسایگان و همکاران
به روز جنگ ز دست غمت به فریادم
چو روز صلح ز غوغای آشتی خواران
ز پهلوی کمرت کیسها توانم دوخت
ولی مجال ندارم ز دست طراران
هزار شربت اگر می دهی چنان نبود
که بوی وصل که واصل شود به بیماران
به اوحدی نرسد نوبت وصال تو هیچ
اگر نه کم شود این غلغل هواداران
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş