غزل شمارهٔ ۶۳۸

نه بی یادت برآید یک دم از من نه بی رویت جدا گردد غم از من بزن بر جانم آن زخمی که دانی به شرط آنکه گویی مرهم از من دلم را خون تو میریزی و ترسم که خواهی خون بهای دل هم از من مرا از هر که دیدی بیش کشتی مگر کس را نمی بینی کم از من اگر آهی بر آرم زین دل تنگ به تنگ آیند خلق عالم از من کجا کارم ز قدت راست گردد که برگشتی چو زلف پر خم از من به سودای تو گشت از هر کناری جهان پر نوحه و پر ماتم از من چنان رسوا شدم در عالم این بار که گویی پر شدست این عالم از من بسان اوحدی دور از تو بیمست که فریادی برآید هر دم از من