غزل شمارهٔ ۶۴۶
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
ای اوفتاده در غم عشقت ز پای من
گر دست اوفتاده نگیری تو وای من
نای دلم مگیر به چنگ جفا چنین
کز چنگ محنت تو ننالم چو نای من
پشتم چو چنبر از غم و نیکوست ماجری
دل بسته ام در آن رسن مشک سای من
گردن بسی بگشت تن و دل به جای بود
روی ترا بدیدم و رفتم ز جای من
دشمن لب تو بوسد و در آرزوی آن
کز دور بوسه می دهمت خاک پای من
سگ بر در سرای تو گستاخ و من غریب
ای بنده سگان در آن سرای من
درد ترا به خلق چو گویم چو اوحدی
آن به که اعتماد کنم بر خدای من
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş