غزل شمارهٔ ۶۷
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوخت
آتشم در جگر خسته شد و زار بسوخت
بنشستم که نویسم سخن عشق و ز دل
شعله ای در قلم افتاد که طومار بسوخت
دل یاران تو نگفتی که بسوزد بر یار
ما خود آن یار ندیدیم که بر یار بسوخت
چاره جز سوختن و ساختنم نیست کنون
کاندکی کرد مرا چاره و بسیار بسوخت
گر ببینی تو طبیب دل مجروح مرا
گو گذر کن تو بدین گوشه که بیمار بسوخت
گفتم از باغ رخش تازه گلی باز کنم
نور رویش جگرم را بتر از خار بسوخت
سخن سوختن عشقت اگر باور نیست
ز اوحدی پرس که بیچاره درین کار بسوخت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş