غزل شمارهٔ ۶۷ - سینمای خزان

شب است و باغ گلستان خزان رؤیاخیز بیا که طعنه به شیراز می زند تبریز بیا که حلقه به گوشان آسمان ریزند سری به پای تو در حلقه غلام و کنیز به گوشوار دلاویز ماه من نرسد ستاره گرچه به گوش فلک شود آویز به باغ یاد تو کردم که باغبان قضا گشوده پرده پاییز خاطرات انگیز چنان به ذوق و نشاط آمدم که گویی باز بهار عشق و شباب است این شب پاییز عروس گل که به نازش به حجله آوردند به عشوه بازدهندش به باد رخت و جهیز شهید خنجر جلاد باد می غلتند به خاک و خون همه در انتظار رستاخیز خزان خمار غمش هست و ساغر گل زرد بهار سبز کجا وین شراب سحرآمیز خزان صحیفه پایان دفتر عمر است به این صحیفه رسیده است دفتر ما نیز تنی تکیده ام و چشم رفته در ته چاه که چرخ چاهکنم چشمه می کند کاریز به سینمای خزان ماجرای خود دیدم شباب با چه شتابی به اسب زد مهمیز حراج عمر چه سوداگری ست شعبده باز که گنج و حشمت قارون نمی خرد به پشیز هنوز خون به دل از داغ لاله ام ساقی به غیر خون دلم باده در پیاله مریز شبی که با تو سر آمد چه دولتی سرمد دمی که بی تو به سر شد چه قسمتی ناچیز عزیز من مگر از یاد من توانی رفت که یاد تست مرا یادگار عمر عزیز پری به دیدن دیوانه رام می گردد پریوشا تو ز دیوانه می کنی پرهیز به بانگ چنگ من از دل زدای زنگ فراق که بشکفد دل شیرین به شیهه شبدیز نوای باربدی خسروانه کی خیزد مگر به حجله شیرین گذر کند پرویز به عشق پاک تو بگذشتم از مقام ملک که بال عشق تو بادم زند بر آتش تیز تو هم به شعشعه وقتی به شهر تبریز آی که شهریار ز شوق و طرب کنی لبریز