غزل شمارهٔ ۶۷۱
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
ای رشک گل تازه رخ چون سمن تو
عرعر خجل از قد چو سرو چمن تو
پای نفس اندر جگر نافه شکسته
بوی شکن طره عنبر شکن تو
آنها که به مویی بفروشند بهشتی
مویی به جهانی بخرند از بدن تو
دل تنگ شود غنچه و لب خشک و جگر خون
از رشک شکر خنده تنگ دهن تو
بر عقد گهر طعنه زند گاه تبسم
آن رسته دندان جو در عدن تو
بر پیرهن ار نقش کنی صورت نرگس
بینا کندش بوی خوش پیرهن تو
شد کاسته چون موی تن اوحدی ارچه
کاهیدن مویی نپسندد ز تن تو
در حلق دل سوخته شیفته خاطر
زنجیر بلا گشته دو مشکین رسن تو
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş