غزل شمارهٔ ۶۷۹

گل در قرق عرق کند از شرم روی تو صافی به کوچها دود از جستجوی تو در شانه دید موی تو صافی و زان زمان برسینه سنگ می زند از شوق موی تو بر پای سرو و بید نهد روی هر نفس صافی ز حسرت و هوس قد و روی تو مشکین کند کنار و لبش هر به مدتی آن باد مشک بیز که اید ز سوی تو صافی به جای آب روانها کند نثار بر دست آنکه آب زند خاک کوی تو دستش به جان نمی رسد ار نی به جای آب می کرد جان خویشتن اندر گلوی تو روزی بنه به خوردن می پای در قرق تا ما به سر کشیم چو صافی کدوی تو کی کردمی من از لب صافی حدیث اگر وقتی برو دهان ننهادی سبوی تو تو در مراغه فارغ و صوفی به نوبهار در خاک و خون مراغه زنان ز آرزوی تو بر ما تو بسته در چو قرق سال و ماه و ما سر در جهان نهاده چو صافی به بوی تو صافی ز سنگ تفرقه فریاد می کند مانند اوحدی که بنالد ز خوی تو