غزل شمارهٔ ۷۱۱

آنکه میخواست مرا بیدل و بی یار شده زود بینم چو خودش عاشق و غمخوار شده اثری هم بکند زود یقین می دانم گریه های شب این دیده بیدار شده مددی نیست که دیگر به منش باز آرد آن ز پیش من دل خسته به آزار شده ای رفیقان سفر گر سر رفتن دارید همتی با من محبوس گرفتار شده جان فدا کرده و چون باد هوا گشته سبک دل به غم داده و چون خاک زمین خوار شده از غم آن تن همچون سمن و روی چو گل گل گیتی همه در دیده من خار شده خرقه پوشیدنم از عشق چرا دارد باز من بسوزانمش این خرقه زنار شده نظری بر من و بر درد من و زاری من ای به هجران تو من زارتر از زار شده کار عشق تو بلاییست نبینی آخر اوحدی را چو من اندر سر این کار شده