غزل شمارهٔ ۷۵۶
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
چه پیکری که ز پاکی چو گوهر نابی
زهی سعادت آن خفته کش تو هم خوابی
نقاب طره شبرنگ زیر چهره چه سود
که چون ستاره روشن ز زیر می تابی
دلم ز پسته تنگ تو چون براندیشد
به چهر زرد و دم اشکهای عنابی
بقای حسن چو گل چند روز می باشد
بکوش تا مگر این چند روز دریابی
کشیده ای چو کمان دشمن مرا در بر
مرا ز پیش میفگن چو تیر پرتابی
منت ز تافتن زلف منع می کردم
چنان شدی که کنون روی نیز می تابی
بیا که مردمک چشم اوحدی بی تو
به اشک دیده فروشد چو مردم آبی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş