غزل شمارهٔ ۷۷۴

ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردی دورم به فراق تو ز هر خوابی و خوردی این سرخی من زردی رخ تست ورنه من مسکین کیم از سرخی و زردی بدخواه که بر دوری ما رشک چنین برد گر با تو بدیدی که نشستیم چه کردی گو جمله جهان تیغ برآرید که با کس ما را سر پرخاش نماندست و نبردی روی از سخن سرد حسودان نتوان تافت خالی نبود عاشقی از گرمی و سردی ما را ز جهان جز سخن دوست مگویید زنهار که این باغ بدادیم بوردی کاری به از اندیشه آن یار ندیدیم بشنو که چنین کار برآید ز نوردی در هیچ قدح بهتر ازین می نتوان یافت دریاب که هر قطره ازین باده و مردی ای اوحدی اندیشه مکن ز آتش دوزخ گر می رسی از خاک در دوست به گردی