غزل شمارهٔ ۷۹۵
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
او شوی چو خود را تو از میانه بر گیری
در بها بیفزایی تا بهانه بر گیری
سنگ و شانه ای باید تا ز پا و سر گویی
پا و سر چو گم گردد سنگ و شانه برگیری
گر مقیم درگاهی خاک شو که در ساعت
گردنت زند گر سر ز آستانه برگیری
دام شرک را دانه جز تو کس نمی بینم
گر ز دام در خوفی دم ز دانه برگیری
در سلوک این منهج گر به صدق می کوشی
تا ز راه دربندی دل ز خانه برگیری
گر چوما نه بی برگی ساغری بیاشامی
هم چمان برون آیی هم چمانه برگیری
اوحدی خطا باشد قول جز درین پرده
گر صواب می جویی این ترانه برگیری
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş