غزل شمارهٔ ۸۱۸

از چهره لاله سازی و از زلف سنبلی تا از خجالت تو نروید دگر گلی عاقل به آفتاب نکردی دگر نگاه گر در رخ تو نیک بکردی تاملی تو خوش نشسته فارغ و اصحاب شوق را هر دم بخیزد از سر کوی تو غلغلی روی ترا تکلف زلفی بکار نیست این بس که وقتها بترازیش کاکلی در سیل خیز گریه نمی ماند چشم من گر داشتی چو چشم تو زان ابروان پلی آنرا که آرزوی گلستان وصل تست از خار خار هجر بیاید تحملی بر سر مکش که خوب ترین دستگاه تو حسنست و کار تو نبود بی تزلزلی دردا که نقد و جنس من اندر سر تو رفت نادیده از لب تو به نوعی تفضلی ای گل برای وصف تو در باغ روزگار بهتر ز اوحدی نبود هیچ بلبلی