غزل شمارهٔ ۸۱۹

ای بر شفق نهاده از شام زلف خالی بر گرد ماه بسته از رنگ شب هلالی چون ماه عید جویم هر شب تو را ولیکن ماهی چنان نبیند جوینده جز به سالی ما کمتریم از آن سگ کو بر در تو باشد زان بر در تو ما را کمتر بود مجالی میخواستم که جایت بر چشم خود بسازم از دل نمیروی خود بیرون به هیچ حالی روزی نبود روزی کان روی را ببینم ای روز من شب تو آخر کم از خیالی از آفتاب رویت من همچو سایه دورم و آنگاه با رخ تو هر ذره را وصالی مشتاق آن دهان را صبری تمام باید کان کام بر نیاید بی رنج احتمالی با خاک آستانت تا خوپذیر گشتم دیگر نظر نکردم بر منصبی و مالی از اوحدی بگردان بیداد شحنه غم تا از غمت ننالد پیش ملک تعالی