غزل شمارهٔ ۸۴۶
ا اوحدی مراغه‌ای
0
Altın Yaprak
گر نخواهی که نظر با من درویش کنی
این توانی که به صد غصه دلم ریش کنی
نکنی گوش به جایی که رود قصه من
مگر آن گوش که بر قول بداندیش کنی
با چنان تیر و کمانی که ترا می بینم
عزم داری که دلم را سپر خویش کنی
از تو آن روز که امید وفایی دارم
تو در آن روز بکوشی و جفا بیش کنی
خلق بی زخم چو قربان غمت می گردند
آن همه تیر چه محتاج که در کیش کنی
گر ترا دست به جور همه عالم برسد
همه در کار من عاجز درویش کنی
اوحدی چون ز لب لعل تو نوشی طلبد
مویها بر تنش از محنت و غم نیش کنی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş