غزل شمارهٔ ۸۴۶

ز فقر تا به شهادت شد آشنا انگشت بلند کرد نیستان بوریا انگشت دمی که سجده به خاک درت اشارت کرد چو آفتاب دمید از جبین ما انگشت به عرض حاجت ما نیست عجز بی زنهار ز دست پیش فتاده ست در دعا انگشت خطاست منکر اقبال کهتران بودن توغافلی و دخیل است جا به جا انگشت اگر مزاج بزرگان تفقدی می داشت چراکناره گرفتی ز دست و پا انگشت موافقت اگر آبین همدمی می بود ز دستها ندمیدی جدا جدا انگشت به رنگ شمع در این معبد خیالگداز هزار سبحه به سیلاب رفت با انگشت ز وضع قامت خم پاس زخم دل دارید حذر خوش است ازبن ناخن آزما انگشت حضور عالم بیکار نیز شغلی داشت نبرد لذت سر خاری از حنا انگشت درین بساط به صد گوشمال موت و حیات ندید هیچکس از پنجه قضا انگشت هین تپانچه و مشتی ست نقد غیرت مرد عمود گیر گر افتاد نارسا انگشت تلاش روزی ما بس که غالب افتاده ست به زینهار برآورده آسیا انگشت بلندی مژه آن را که هرچه پیش آرد پی قبول گذارد به دیده ها انگشت محال بود بر اسباب پا زدن بیدل به پشت دست نزد ناخن از حیا انگشت