غزل شمارهٔ ۹۹

دل به صحرا می رود در خانه نتوانم نشست بوی گل برخاست در کاشانه نتوانم نشست گر کنم رندی سزد کاندر جوانی وقت گل محتسب داند که من پیرانه نتوانم نشست عاقلی گر صبر آن دارد که بنشیند رواست من که عاشق باشم و دیوانه نتوانم نشست زان چنین در دانه های خال او دل بسته ام کاندرین دام بلا بی دانه نتوانم نشست هر کسی با آشنایی راه صحرایی گرفت من چنین در خانه ای بیگانه نتوانم نشست من که از هستی چو فرزین رفته باشم بارها بر بساط بیدلی فرزانه نتوانم نشست روی خود را بر کف پایش بمالم همچو سنگ بعد ازین با زلفش ار چون شانه نتوانم نشست عقل عیبم می کند کافسانه خواهی شد به عشق گو همی کن من بدین افسانه نتوانم نشست گر کنم رندی روا باشد که در سن شباب محتسب داند که سالوسانه نتوانم نشست اوحدی گو زهد خود می ورز من باری به نقد بشکنم پیمان که بی پیمانه نتوانم نشست