غزل شمارهٔ ۹۹

بر دل من تا خیال آن پری پیکر گذشت کافرم گر در خیالم صورتی دیگر گذشت ای بسا کز آتش سودای آن مشکین نفس دود پیچاپیچ من زین آبگون چنبر گذشت از هوا دل گشت لرزان در برم چون برگ بید هر کجا بادی بران شمشاد و نسرین بر گذشت تن به پیشت شمع سان می سوخت در شب تا بمرد دل به کویت چون صبا می داد جان تا درگذشت غرقه دریای بی پایان هجران را اگر دستگیری می کنی دریاب کاب از سر گذشت اشکم افتاد از نظر زان رو فرو رفت او به خاک برکشیدم ناله را تا از ثریا برگذشت آنچه از خیل خیالت بر سر سلمان گذشت بر سرش بگذر شبی تا با تو گوید سرگذشت