قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - وله فی شکایةالزمان

ا اوحدی مراغه‌ای
0 Altın Yaprak
دل خسته همی باشم زین ملک به هم رفته خلقی همه سرگردان دل مرده و دم رفته یک بنده نمی یابم هنجار وفا دیده یک خواجه نمی بینم بر صوب کرم رفته بر صورت انسانند از سبلت و ریش اما چون دیو به رغم هم در لا و نعم رفته تن صدق کجا ورزد بر خال به خون عاشق دل راست کجا گردد در زلف به خم رفته من در حرم گردون ایمن شده و زهر دون هر جور که ممکن شد بر صید حرم رفته راهی نه ز پیش و پس در شهر چنین بی کس من خفته و همراهان با طبل و علم رفته بر لوح جهان نقشی چون نیست به کام من من نیز نهادم سر بر خط قلم رفته از گفته و کرد من وز محنت و درد من شد چهره زرد من در نیل و بقم رفته چون چرخ بسی گشته من در پی کام دل وین چرخ به کام من دردا که چه کم رفته لافم نرسید ار چه این راه به سر رفتم تا در چه رسد گویی مرد به قدم رفته با خلق ز هر جنسی ما را چه وفا بوده وآن گاه ز ناجنسان بر ما چه ستم رفته مشنو که به راه آیند این ‎ها به حدیث ما کی رنگ شفا گیرد جان به الم رفته در سر مکن این سودا بسیار که خواهی دید از کاسه سر سودا وز کیسه درم رفته آن روز شوی واقف زین حال که بینی تو از جان نژند تو این روح دژم رفته گر چشم دلی داری از ماتم دل بندان بس چشم ببینی تو در گریه و نم رفته در پرده این بازی بنگر که پیاپی شد زن زاده پسر مرده خال آمده عم رفته خیل و حشم سلطان دیدی پس ازین بنگر زین مرحله سلطان را بی خیل و حشم رفته در بیم بلا بودن یک چند و به صد حسرت از بوم وجود آخر بر بام عدم رفته آن سر نشود هرگز لایق به کله ‎داری کو همچو قبا باشد در بند شکم رفته با اوحدی ارشادی می بود کجا گشتی در هر طرفی از وی صد نامه غم رفته بگذاشت به مسکینی با آن که تو می بینی ذکرش به عرب ظاهر نامش به عجم رفته

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.