قصیدهٔ شمارهٔ ۲ - وله روح الله روحه

ا اوحدی مراغه‌ای
0 Altın Yaprak
آن نفس را که ناطقه گویند بازیاب تا روشنت شود سخن گنج در خراب او را ز خود چو بازشناسی درو گریز خود را ازو چو فرق کنی رخ ز خود بتاب سرچشمه تویی تو آن نور راستیست وان کش توظن بری که تویی لمعه سراب از بهر آبروی مجازی چو خاک پست خود را مکن چو باد بهر آتشی کباب پیوسته باژگونه نظر می کنی به خود خود شخص باژگونه نماید ترا ز آب خوابیست این حیوة طبیعی ز روی عقل مرگ اندر آورد سرت ای بیخبر ز خواب گفتی که عقل ما و تن ما و جان ما این ماو ما که گفت به من باز ده جواب آن گرتو بودی آن دگران چیستند پس ور غیرتست در طلبش باش و بازیاب فصلی از آن کتاب به دست آور ای حکیم تا نسخه ای ز خیر ببینی هزار باب نیکی ستاره ایست کزو می کند طلوع انسان حقیقتی که بدو دارد انتساب هر شربتی که او ندهد نیست خوشگوار هر دعوتی که او نکند نیست مستجاب فعلش کمال ویژه و قولش صواب صرف عهدش وفای خالص و حسنش حباب ناب عقلش وزیر و روح مشیرست و دل سریر تن بارگاه میر و ازو میر در حجاب راه موحدان همه زو پیش رفت اگر توحیدت آرزوست بدان آستان شتاب وهم و خیال حس تو من ذلکی دواند اندر حساب هستی و او صدر آن حساب او لب هستی تو و اکنون تو قشر او زین قشر نا گذشته کجا بینی آن لباب معراج واصلان تو بدین آستان طلب ور نه چو دیو سوخته گردی بهر شهاب او را اگر بجای بمانی بماندت همواره در مذلت و جاوید در عذاب پیری به من رسید لقب نور و چهره نور و آن نور عرضه کرد برین چشم پر ز آب سرش به حال من نظر لطف برگماشت کز وی مرا معاینه شد سر صد کتاب برداشت این نقاب و مرا دیده باز کرد و آنگاه خود ز دیده من رفت در نقاب تا راه دل به حضرت او برد اوحدی آسوده شد ز زحمت تقلید شیخ و شاب

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.