Bir Devrin Destanı

.Oturdum,düşündüm sebep ne neden? Kızıla değil de ala kıydılar. Bazan Yunus,bazen Yavuz'ca giden Yolcuya kıydılar,yola kıydılar. İlahi bir aşkla tütüp dururken Ateşinde küfür kızıl erirken. Işığı yarına müjde verirken Ocağa,ateşe,küle kıydılar. Bu söz yeni değil söylenmiş önce Diken yaranırmış deveye anca Deve çobanından bağban olunca Dikeni bırakıp güle kıydılar. Allah için biri gerçeği görüp Dökmedi zehirin tasını kırıp Üstelik zehiri süngüye sürüp Ne tuhaf değil mi bala kıydılar. Baba evladına kıyar sanmazdım Zaten kıyan el olsaydı tınmazdım Önceden kıysalar yine yanmazdım Zafere bir adım kala kıydılar. Ahde vefa var ya,umutmuş gardaş O umut ki bizi uyutmuş gardaş Baltalar sapını unutmuş gardaş Ormana ağaca,dala kıydılar. Çekilenler hayalimde yadımda Anlatmakla bitmez iki adımda Kırkdörtten seksene hesapladım da Otuzaltıbuçuk yıla kıydılar. İnanan ne zaman olmuş ki mağlup? Kıysalar da biziz yarın ki galip Lakin oyununu oynadı salip Uşakları üç hilale kıydılar. Bu gerçeği Arif olan söylüyor Kıyanın kurduğu plan söylüyor Kim derse ki gaflet,yalan söylüyor Bunlar bize bile..bile kıydılar.