Bir Avuç Yıldız

bir avuç yıldız vardı ellerimde parlaklığını içtiğim bir avuç yıldız vardı ellerimde kimseden gizlemediğim tek tek söndürüyormuşum oysa farkında olmaksızın tek tek sönerken görememişim beni bekleyen karanlığı avuçlarımdaki son yıldız kayınca anladım çok geç kaldığımı avuçlarım karanlık şimdi acımı anlamıyor kimse bazen, sen bile yıldız dermek için çıksam gökyüzüne bir kuyruklu yıldıza binsem bir yürek dolusu yıldızla dönsem geriye "al" desem, yitirdiklerimden de fazlasını döksem yüreğine aydınlansa kararan gökyüzü kaldırım taşları rengini döken ağaçlar gözlerime çöken sisli dünya... avuçlarımı açtım, baksana