Gittiğinde

gittiğinde aynadaki gülümsemelerim kırıldı önce kırıldı gözlerimdeki yansıman aynalarda kimse yok artık tanıdık vakitsizce çöken karanlık ansızın sızın kaplıyor içimi ansızın anlamsızlaşıyor her şey çocuksuz bir çocuk parkıyım şimdi akrep-yelkovansız bir saat yağmurun yağamadığı bir bulutlu gün mavisi derinliklerine gömülmüş bir hırçın deniz ipsiz bir uçurtma, uçsuz bucaksız gökyüzüne bırakılan kanatsız kuş ve birden bire vuruluş uyudum, uyandım evimiz ne kadar da büyükmüş koridor upuzun mutfak soğuk oturma odası bomboş evimiz ne kadar büyükmüş ne kadar acıyla yüklü bir boğuntu kaplıyor her yeri ansızın sızın kaplıyor içimi sessizlik sensizlik demekmiş oysa sensizlik, sessizlik yorgun ruhumun ürkek kanat çırpışları kanlanmış gözlerimin çaresizce seni arayışı oysa evimiz ne kadar da büyükmüş hayaline uzanıyorum, yetişemiyorum uyanmak daha zor, uyumaktan yine de gözyaşlarımla suluyorum, umut çiçeklerini sevgi besliyorum, evde kalan birkaç giyeceğine duvarlara ikimizi yazıyorum aynalarda hayalini arıyorum gözlerimde gözlerini… belki de mutluluk gözlerine kaçmak isteyen bir çocuk olmaktı; umut, gözlerinde kalmaktı gittiğinde