Iraklarda Kalan Irak

Tüm renkleri unutturmak istercesine Kara bulutları dost edinerek Ayaklara takılacak zincirlerle geldiler Başlara geçirilecek çuvallarla Yürüme! Konuşma! Düşünme! Direnme! En sonunda da Yaşama! buyruğu verircesine Ölümü çekecek fotoğraf makineleriyle geldiler Kana boyanacak topraklar vardı. Demokrasi(!) için alınacak canlar Namusuna göz dikilecek kadınlar vardı. Onuru ayaklar altına alınacak erkekler Her zamanki gibi çocukları da düşünmüşlerdi; Misket oynayan çocuklara atılacak Misket Bombaları Bir çırpıda savruldu külleri çocuksu dünyaların. Aynadaki yansıması ağladı bizden önce Ağladı ve sustu. Susadı mavinin özgürlüğüne; Kimse bilmedi. Haykırdı yalnızlığı, yoksunluğu; Kimse duymadı. Özgür olmaktı tek isteği, Kafdağı'nın ardında değildi hayalleri. Çocukça yaşamaktı özlemi. Gökyüzü hep mavi olsun istiyordu. Kırlar yemyeşil, papatyalar sarı beyaz; İnsan yüzleri pembe pembe Tüm renkleri unutturmak istercesine Kara bulutları dost edinerek geldiler. Bulutlar kara. Petrolün rengi, kara Özgürlüğe vurulacak zincirler vardı; Haykırışları susturacak çuvallar Uygarlığın beşiği bir ülke vardı yıkılacak Uygar(!) ülkenin petrol aşkı adına, Ezilecek yürekler vardı, kırılacak direnişler Baba'dan kalan mirasa eklenecek miraslar vardı. Tırnak geçirilecek boğazlar Tüm dünya hükümetlerinin derin sessizliğinde Acı acı haykıran bir Irak vardı. Sustu o Irak, onlara dokunmayan yılan bin yaşarken Sustu. Haykırışlar Dicle'de boğuldu. Iraklarda kalan bir IRAK var şimdi, Sesi duyulmayan, sesine kulak tıkanan. Iraklarda kalan bir IRAK var şimdi, Kandan ve gözyaşından denizi olan