Çocukluk

Güneşin bahçesindeki bizler, Kar taneleriyle oynayan haylaz Ve söz dinlemez çocuklarız... Her geçen gün artan kuşkularla, Semiren bedenlerle büyüyoruz. Bir yalnızlıktan başkasına akar, Karanlıkta pır pır eden yürekler. Ahengi saçmalık, düşüncesi dert olur Körelmiş akıllara, yaşlanmış bedenlere... Öksüzlük türküsü tutturanlarız, Gece uyanıp karanlığı kardeş sayanlarız. Hiçbir şefkat göstermeyen annemiz, zaman, Hızla kaybolup giderken ellerimizden, Öpmeden ayrılır yanaklarımızı! Sarmaşıklar sararken kalp yuvamızı, Gönül bahçemizi yutarken kızıl otlar; Ağla! Ağla! Sanki seni duyan mı var? Yutkunur, sarsılır bedenimiz bir hıçkırıkla, Saklı kentlere ulaşır ruhumuz rüyalarda. İşte o zaman ancak huzuru bulur bu beden, Ve tam bulmuşken kaybetmeye korkarken; Gürleyen bu nehri, atamızın sesi san. Babamız mekan ayrılırken vakit tan, Bir feryat kopup gelen yüreklerden. Kabusa dönen boş hayalin peşinden, İzini bırakmış işte uğradığın her anı; Kalmamış ki çocukluğumuzun, anlatılacak yanı...