Uzaklardan

uzak yollardan gelmişti ezberimden saydığım ama hiç görmediğim ıssız diyarlardan gelmişti sesi güldü eli tüldü hava kapalı olurdu hep o gülümserse düzelirdi öyle içtendi yakınlığı gözüm üzerinde dururdu çekinirdi ürkerdi oysa rahat görünürdü potansiyel acıları vardı hep dudaklarına uzanan sessiz yaraları vardı uzak yollardan gelmişti besbelliydi çok yabancıydı güneş doğar o ağlardı çok ağlardı çok gülerdi sonra yanakları kızarır bunca gülüş yeter derdi sanki diken üstündeydi uyku gördü mü feri atardı köşe bucak kaçardı ürkütücü kabuslara yatardı ağlar halde kalkardı sarılmazdı bana sızlardı uzak yollardan gelmişti umutlarla gelmişti sıyrılıp nice kederinden sert iklime sırt dönmüş sıcaklığa sığınmıştı deniz meltemini severdi esti mi sevinirdi ansızın gecemi örterdi elleriyle tül gibi elleriyle sonra ufkumdan bakardı gün doğardı uzak yollardan gelmişti iyi ki de gelmişti bana gelmiş beni bulmuştu oturup konuşmuştu ne güzel konuşmuştu sonra ben uyumuştum o başımda ağlamıştı siyah saçları yüzüme kalbi göğsüme damlamıştı kalkınca gülmüştü hep gülerdi hürremdi denizler gibi engindi uzak yollardan gelmişti saçlarını örmezdi kısaydılar güzeldiler omuzlarına akarlardı siyah ipekten teni gibi tüldendiler resimlere yakışmazdı o gülüşü hiç donmazdı resmî olurdu bazen anlardım hüzün dolardı boğazından acı damlardı sonra ağlardı hava kararırdı akşam olurdu ben uyurdum rüyamı böler içime işlerdi uzak yollardan gelmişti iyi ki de gelmişti