Kalabalık

“İpek böceği attım Eşarp düştü içime...” Uyandım Rüyamda kanamış dilim Belki kıtlama jiletle bağırılan Yaşam öyküleri anlatmışımdır çocuklara. Çocuklar dedim de Onlar da kanadılar Kanınca bana. Kalktım Bir eşkıya rica etti yüklerimi Güzel de bir kadın Çocuğunu öleceği yaşa büyütemeden giden Bir anneyi uğurlamış olsa da Onyedi kalp kriziyle Yürüdüm Adımlarım nasıl da uyarılıyor Kapıyı çalan biri olduğunda İsterse bir hırsız olsun Kapıyı çalmaya yeltenen Öldüm Ve yarın üşüştüler başıma; yaşlar, ayaklar, gözler Ve yarı yaşam yakınmaları sürdü adıma Ve yar uzun saçlı bir adamla geldi mezarlığa Veya bir kadınla... Ve Gömdüler beni, Öldürdükleri gibi Özenle.