Makas

bak sular çekildi. hep hatırlatır ya sahipliğini işte öyle kapatıp, türbanladı tanrı denizini. kumları oyalayan kir içinde, birkaç çocuk ayağı şimdi. bende kemikleşen babamın mezarını bilmem ama bir çocuğu kemiren ya bir babadır hep ya da yokluğu. bak avuçlarının içindeki raylardan çıkıyor çok yüklediğimiz tren belki boynunu kurtarıyoruz trenlerin makaslandığı yerlerde ilk defa doğru raylara uzanmış bir kadının. ama bu kez de kargaşa ve ceset oluyor senin ekseninde. biliyorum bir aşkın üstüne yakışacak ağız tadı değil akşamları acıya yatırılan bir damak belki sonra eli siyahtan başka bir renge de uzanabilen ressamlar tanır seni bilirsin seni çırılçıplak çizmek için kendini soyan birini ama tren ne kadar dinlense de raydan çıktığı o noktaya yaklaşırken —ki söz konusu olan bir kadındır korkusuna yaklaştıkça çoğalır güzelliği— bilmeyecek hiç o noktayı bir daha geçip geçemeyeceğini…