His

Özündeki ışığın farkında mıydın sen? Karanlık odaların mahkûmu küçük.. Gördüklerin yansımasıydı hayatın Duydukların nefret.. Acıyı tattın mı hiç sen? Soğuk ve çakıllı yolların yolcusu.. Beklentilerindi kokladığın Her bir nefes, yazık bir ölüm arzusu.. Çok ufaktın, çok küçük O kadar ki, değersizdin boşlukta.. Boşluğu boşluk yapan gerçeklerin yanında... Kıpırtı bekleyen okyanus taşı, Özündeki umudun farkında mıydın sen? Her düşümde, düşündüğümde.. Ayrı kaldığımdın çoğu zaman Acı çektiğim saatlerde.. Boynu bükük karamsar keman, Gerçek kini hissettin mi hiç sen? En ihtiyaç zamanlarında, yokluğunda onların.. Haykırdın mı yıllarca sustuklarını? Yoksa karamsarlıklarının ilham kaynakları mıydı? Gözümden akan, karalanmış hikaye, Anlattığım, anlatamadığım.. Yorgunum artık yalnız keman Yıprandım küçük, anla lütfen beni Yalnızlık en dürüst dost belki şimdi...