Giderken

Giderken Sen olmadım hiç inanır mısın… Başımı yasladım cama, Hayatın içinden geçip gittim… Dağ oldum… deniz oldum o camda, Hayat, yüzümden esip gitti… Mevsimler değişti inanır mısın Oturduğum o arka koltukta. Sessizce bir kara kış çöreklendi apansız Koca bir bahar gönlümden uçup gitti… Her teker dönüşü bir hatıraymış meğer Her saniye kopan bir yaprak, Her veda bir yangın… Ne çok sevmişim seni Şu sol yanıma ateş düşünce anladım Sallanan ellerin gözümden geçip gitti… Anladım… İndiğimde, benden bir şey kalmayacaktı bana Böylesine sende yaşarken Böylesine taparken sana… Neyim varsa sende kalacaktı biliyorum Kapadım o an gözümü, iki damla yaş akıp gitti… Uyandım… İndim otobüsten gecenin yarısında… İşte esip giden hayat orda durdu benim için, Bu sefer, Ben hayata esip geçtim sana dönerken… Ben bitmeden bende kaldım anlayacağın, Otobüs, gidenleri bitirmeye devam etti… Yürüdüm… Tüm teker dönüşlerini birer birer sardım geriye, Binlerce tonluk hüzün gönlümden kaçıp gitti… Döndüğümde ordaydın hala, Boynu bükük sessizce çökmüştün olduğun yere… Nasılsa ellerim yanaklarına dokunuverdi birden Gözlerin gözlerime değdiğinde Bilemezsin içimde eriyen buzulları o an, Gitmez dediğim kara kış bir anda göçüp gitti… Giderken Hiç sen olmamıştım… Sen olsam nefesim kesilecekti biliyorum Göre göre nasıl dayanacaktım o katran karası geceye İyi ki sen olmamışım… Sen olsam o otobüste bitecektim ben, Anladım sevdiğim! Sensiz olmak demek, bensiz olmak demekmiş… Sarıldım kollarındayım şimdi… Ne varsa dünyada, gözümden geçip gitti