Özgür Akdoğan

Günlerden Cuma, aylardan kasımdı Adı Asım, yüreği yaralıydı Haddi olmadan, vakti dolmadan Bir vefasıza yüreğini kaptırdı.…

Bir hayal kırıklığı merhaba dedi, Sabahla beraber aydınlanan geceme Bir yorgunluk çöktü, Gece boyu nöbet tutan gözlerime…

Yollar çok uzadı bebeğim. Ne ayaklarım ne de bedenim, Utanmasalar baş kaldıracaklar bu yaşama Ellerinden gelse çekip alacaklar beni,…

Yapraklar sokaklara dökülmeye başladı, Günlerin boyu iyice kısaldı Hala nerelerdesin? Bu sene sensiz mi üfleyeceğim mumları…

Sensizliğe alıştım galiba Sigaramı bile tersten yakmıyorum artık. Hergün boyuyorum ayakkabılarımı İnan ayak izi olmadan daha güzel duruyorlar.…

Masumluğun en soylusunu Ve mavilerin en koyusunu Ellerinle sundun yudum yudum Gözlerindeydi umut ve huzur…

Ben babamdan öğrendim şükretmesini, Paranın nasıl kazanılacağını, Helal nedir haram nedir, Alın terini, alnında gördüm.…

Seninle ilgili bir şiir yazmamı istediler anne Bir şey demedim, sadece güldüm ufaktan. Seni kelimelere sığdırmamı istiyorlar, Hangi kelime taşır bu yükü, ben bilmiyorum!…

Seni şiirlerimde seviyorum Ne bir yalan var içerisinde nede bir çıkar Doğru yok, yalanda… Gelmeni beklemiyorum satır aralarında…

Sen, oynamayı hiç beceremediğim bir oyundun Sadece seyretmekle yetindim. Hayatımda seyretmek zorunda olduğum, O kadar çok şey vardı ki,…

akşamları biz uğurlardık, sabahları biz karşılardık biz sevdik be abisi sevgimizide nefretimizide içimize kustuk…

Kimse bilmeyecek yürekte yarayı Kimse görmeyecek gözdeki elayı Çünkü bu sana! Bilmeyecek kimse aydınlığın karanlığını…

Çok yoruldum baba, Ben çocuk olmayı özledim! Kaldıramıyorum bu yükü Tekrar çocuk olmak istiyorum.…

Gitme… Ne olur, daha çok erken değilmi Daha gün ışığı saçlarında doğacaktı, Daha şarkılar besteleyecektik notalara…

Hatırlarımda gamzelerin vardı, Bir yüze ancak bu kadar yakışan Bir de benin, Boynunun sağında duran…