Belki...

Masumluğun en soylusunu Ve mavilerin en koyusunu Ellerinle sundun yudum yudum Gözlerindeydi umut ve huzur Hayallerin arasına sıkıştırdın sevgini Ve umudunda yaktın sevgi betiğini. Takıpta boynunda gezdirdin emanetimi Bazen baş aşağı duran Arada birde yana doğru kayan.. Sırf gönül derdini bilesin diye, Puslu gözlerini acımadan akıtan… Sualsiz cevaplarla dolu şu gönülde, Cevapsız bir sualdin dilimde, Eski bir cevaptın beklide, Sorusu yıllardır belleğimde. Nağmesiz bir türküydün defterimde Belki de bir nakıştın kendince, İnce oyalı zarif ve narin! Sonu olmayan bir yoldun belki, Üzeri titrek ışıklarla selamlaşan En umutsuz olduğunu zannettiğin anda Yanına bir yoldaş aradığında, Vakitsiz gelen bir dosttum belki. Korkular yavaş yavaş yoklarken benliğimi, İçimden söylediğim aşk bestemsin belki. Attığın her ürkek adımın altındaki, Yamalı yollarım belki. Kimbilir, ağlarken gözlerini sildiğin, Oyalı bir mendilim belki. Ölmek istediğin anda, kafana doğrulttuğun, Ruhsatsız silahım belki, Umudun tükendiği anda, Umut veren bir teselliyim belki. Sevgini gömmek istediğin anda, Mahvolmuş bir mezar taşıyım belki…