Hangi Gökyüzüydü Yüzün

Bilir onca aşık adının dağ yamaçlarında güzel olduğunu... Onca kırgınlıkları geçmişinden koparan bir ben kalacağım içinde... Yüzünden mi düşüyor ay, sevdanın resmi mi bu? Ne zaman göğe kaldırsam yüzümü, saçlarıma düşer hüznün. Söylesene hangi gökyüzüydü yüzün? Ben anlayamadım bulutlardan, görecek bir düşüm kaldı, kırılacak, yanacak... Adsız gölgeler ki bende büyürken umarsız, gidecek bir yeri kalmıştır aşıkların ve kimseye yakışmayacak tükenişler... Sen kendi içinde büyütürken huzurlarını,doğa sana keyiflikler sunacak yapraklardan. Güven denen o cesaretsiz ağaç istemediği kadar eğilecek senin için... Söyleme bana yüzün hangi gökyüzüydü? Hangi kaçışların ardında utangaç.. Solmuş renklerin acısı ellerinde, ve ağladığın an perdeler çekilecek dudaklarına, gözlerde bir o kadar umarsızlıklar, azılacak sevdaya,karalara bağlanacak, gece bir o kadar parçalanmışken içimde düşlere yatar tütsüler, canana yakar haydi aç yüreğini, anlıktır vereceğim umut, yine geç kalmayalım birbirimiz için.. Geç kaldık... Yakındık sevdalara, gecikmelerimize açıldı kapılar, kovulduk uykulardan, bir başımıza çırılçıplak yıkandığımız nehirler götürdü bizi uçurumlara. Hadi o gökyüzünde değil mi yüzün, Söylesene? Karalar bağlanmasın, olmasın gözler umarsız .... öldürsene beni, kaybetsene varoluşuna.. Kaybetti.... uyudum, uyudun, uyuduk, sevişemedik... söyle hangi yağmurda damlaların. Adını gökyüzü koydum "Bak! şiirlerim kanatlanmış uçuyor;gökyüzü sana emanet!"