Ankara'da Anarşist Bir Senfoni

Gittin işte, oysa bu kente yetecek kadar ağlamıştım ben her aşk derdin,vazgeçmektir başka bir aşktan her umut bir intihar…bilirsin… An-karaydı, b-ela bir uykuydu aşk gözlerinin buğulu bebeğinde ve ölmekle kalmak arasındaki bağlaçtı gözlerine ramak kala yaşadığımız inat… oysa ne çıkardı çıkmaz bir Ankara sokağında yenilgimizden çocukluğumuzdan kalmaydı hepsi de doğmuşuz, doğruymuşuz, doğuluymuşuz hepsi bu! Gittin işte oysa bu kente yetecek kadar ağlamıştım ben nasılsa bakirdir derdin her aşk kendini kirletmeye her aşık birini terk etmeye…bilirsin… An-karaydı, büyürken içimdeki yara sana hep can diyordum, sen b-ela gözlerinin buğulu bebeğine gizlenirken ben Türkçe şiirlerde seni hep Kürtçe seviyordum… Gittin işte oysa bu kente yetecek kadar ağlamıştım ben bir bölü bilmem kaç ölçeğinde kaybolduğum bir haritadır yokluğun…bilirsin… An-karaydı b-ela bir uykuydu aşk gözlerinin buğulu bebeğinde ve bütün kutsal kitaplar orda kaybolurdu oysa gözlerini anlamak, kutsal bir kitabı anlamaktan daha da zordu. Gittin işte, oysa bu kent ikimize yetecek kadar ağlamıştı ceylanın son bakışı avcının namlusunda yüzümde bir çığlık patlar sana kal diyemem...bilirsin... ama dön dön ne olur bu anarşist senfoni artık burada bitsin