Beni Bu Gece Vurun!

Geceler beni uyutmuyor yar! kanlı bir devrim gibi başlayan evrimin ve sürüp giden sürecin son piyonlarını sürüyor hayatımın kuralsız oyununda ayrılık aşkla başlar, ölüm, doğmakla ve acıya uzayan geceyi çekmiyor üstümden güneş doğmakla.... gece uyutmuyor beni yar! gece avutmuyor hüznümü şaşkın düşlere savurup bütün kaçışlarda sana çeviriyor yüzümü.... en çok sana benzetirim geceyi.. dolunayda yüzün, venüs'te gözlerin ve gözlerini kırptıkça yıldızlara akan gözlerim... eflatun yıldızların kaydığı gece mavi, masmavi deniz kadar... ama avutmuyor beni boynundan göğüslerine akan bir damlanın bıraktığı iz kadar... parmak uçlarımda göğüs izlerin eflatun yıldızların dudakları boynumda bir güle dokundukça büyüyen şehvet ve titrek arzular birikiyor koynumda Gece uyutmuyor beni yar! düşler birikiyor şafaklarıma örgütlü, örgütsüz bir ihtilalin namluları dayanıyor şakaklarıma yine de, inadına hayat bulaşıyor fikrime ömrümün sensiz ihtilal şafağında. ama yakışmıyor yaşamak, devrimsel bir aşkın evrimsel ayrılığında.... gecem, bir düşün nezaretinde gecem, bir gidişin esaretinde sevdam ecelime gebe yar! gecenin el değmemiş bekaretinde gece bana sataşıyor yar! rahminde ecelimi döller ve bedenimde mayalanır mor bakışlı ölümler... gece uyutmuyor beni yar! gece ayaz, gece korkunç, gece cinayetimin azrail suretinde mezarım olacak yar! gece soğuk bir musalla taşı kadar... hiç bir şafak paklamaz beni yarin kollarında dar ağacımı kurun yarınlara yar olmam artık iyisi mi beni bu gece vurun! !