Hiç Bir Şiir

Beni bilmezsin... Işıklar sönünce hep çocuk olurum ve çocukluğumu üstlenir bütün di'li geçmiş iyelik ekleri çok ağlarım, çocuk olur ağlarım sen bilmezsin... Beni bilmezsin; pes perde çıkar sesim hiç bir saza uyduramam sana hiç bir türkü okur, hiç bir şiir yazarım sen bilmezsin; çocukluğumu büyütür ağlarım... Beni bilmezsin her gece tanıdık rüyalara sokulur korkuyla çocukluğuma saklanırım yalnızlığımdan utanırım... ağlarım... sen bilmezsin şımarık saçlarındaki kızıla öykünen güneşin kıskançlığını her sabah bindiğin maviyle geçtiğin caddelerde gezdirdiğim yalnızlığımı sen bilmezsin bu şehrin kalabalığının aslında yalnızlığım olduğunu ve maviyle geçtiğin caddeleri benim doldurduğumu Bilmezsin her mevsimin seninle değiştiğini ve her doğan güneşle sana hiç bir türkü okuyup hiç bir şiir yazdığımı... beni bilmezsin ve A Ğ L A D I Ğ I M I...