29

ah dedim, çünkü geçti aşkın alfabesinde beyazlarımı giyip bir ömrü eskitmeye cin kaçmamışken daha sihirli lâmbalardan çocuktum suluboya bir masalın başkentinde dokuz düş kurdum sonra, birinde kuyu elbet ona düştüm, tanıştım endişeyle flüt çalan şehirde buldum yolumu güz öptü yüzümü, kuşandım yağmurluğumu ğ vitamini çaldım şiirin kilerinden hüznümü süzdüm suskun, oyasız bir tülbentten ışığa çıkardım ayıplarımı, serip kuruttum İstanbul'a sevdalandım, unutuldum, unuttum jilet gibi kesen zamanı düştüğüm aşk mı? kalbimi açtım sana ötesi var mı? -lâle devri kısaymış büyümenin- maskeleri gördükçe şehirlerin yüzünde neydim bu baloda ben, çıplak kral mı? on dokuzum arsızdı ayna tuttu içime özüm yüzüme değdi, dil isyanda kemiğine perdeyi çabuk çektin, kapıları kapattın rolümü sevemedim, uymadım repliğine sana benzemedim diye bütün bunlar şarkını başka renk söyledim diye trenlerini kaybetmiş istasyonum şimdi uzaklaştım ufkumdan, şaşırdım saatimi üzgünüm, filmi başa saramam ve diye takamam seni koluma yirmi dokuz yaşımdı, ben onu yazacaktım zehir zıkkım sözlerin düşmeseydi mektuptan