Görkemli Ölüm Çağırdı Beni Bir Çok Kez

Görkemli ölüm çağırdı beni bir çok kez: dalgalardaki görünmez tuzdu O, ve farkedilmez tadındaki yayılan şey uçurum ve doruğun parçaları gibiydi ya da rüzgâr ve yağmurdan kocaman evlerdi. Demir grisi bu yumurtaya geldim, havanın ensizliğine, tarımın ve kayanın ölü şebnemine, yıldızsızlığın son basamağına, başdöndürücü bu helezon yola: ama sen, yayılmış deniz, ey ölüm! yaklaşmıyorum sana her bir dalganda, ne ki gecesel açıklığın dörtnalası ya da gecenin bütün toplamı gibi geliyorum. Hiç yeltenmedin ceplerimizi karıştırmaya, senin varışın ancak kızılın en güzel giyitinde olasıdır: kuşatılmış sessizliğin sabahkızılı halısında: gözyaşlarının gömülü büyük vasiyetnâmesinde. Her insanda bir ağaç sevemedim omuzlarındaki küçük ilkbaharlarıyla (bin yaprağın ölümü) , bütün sahte ve topraksız ölümler, uçurumsuz yeniden dirilmeler: yüzmek isterdim o engin hayatta, o geniş deltalarda, ve kaynak tazesi ellerimin avutulmaz hayatsızlığını dolanmaması için yolu ve kapıyı kapattığında, ve azar azar yadsıdığında beni insan ve dolandığımda caddeden caddeye, ırmaktan ırmağa, kentten kente, yataktan yatağa, ve tuz maskelerim dolandırıp durduğunda çorak toprakta, ve en son alçakgönüllü lambasız evlerde, ateşsiz, ekmeksiz, taşsız, rahat yüzü görmeden, yapayalnız kıvrıldım ölürcesine kendi ölümümün içlerine doğru.