شمارهٔ ۱۴۴ - مناظره

شنیده اید میان دو قطره خون چه گذشت گه مناظره یک روز بر سر گذری یکی بگفت به آن دیگری تو خون که ای من اوفتاده ام اینجا ز دست تاجوری بگفت من بچکیدم ز پای خارکنی ز رنج خار که رفتش بپا چو نیشتری جواب داد ز یک چشمه ایم هر دو چه غم چکیده ایم اگر هر یک از تن دگری هزار قطره خون در پیاله یکرنگند تفاوت رگ و شریان نمیکند اثری ز ما دو قطره کوچک چه کار خواهد خاست بیا شویم یکی قطره بزرگتری براه سعی و عمل با هم اتفاق کنیم که ایمنند چنین رهروان ز هر خطری در اوفتیم ز رودی میان دریایی گذر کنیم ز سرچشمه ای بجوی و جری بخنده گفت میان من و تو فرق بسی است تویی ز دست شهی من ز پای کارگری برای همرهی و اتحاد با چو منی خوش است اشک یتیمی و خون رنجبری تو از فراغ دل و عشرت آمدی بوجود من از خمیدن پشتی و زحمت کمری ترا به مطبخ شه پخته شد همیشه طعام مرا به آتش آهی و آب چشم تری تو از فروغ می ناب سرخ رنگ شدی من از نکوهش خاری و سوزش جگری مرا به ملک حقیقت هزار کس بخرد چرا که در دل کان دلی شدم گهری قضا و حادثه نقش من از میان نبرد کدام قطره خون را بود چنین هنری درین علامت خونین نهان دو صد دریاست ز ساحل همه پیداست کشتی ظفری ز قید بندگی این بستگان شوند آزاد اگر بشوق رهایی زنند بال و پری یتیم و پیره زن اینقدر خون دل نخورند اگر بخانه غارتگری فتد شرری بحکم نا حق هر سفله خلق را نکشند اگر ز قتل پدر پرسشی کند پسری درخت جور و ستم هیچ برگ و بار نداشت اگر که دست مجازات میزدش تبری سپهر پیر نمیدوخت جامه بیداد اگر نبود ز صبر و سکوتش آستری اگر که بدمنشی را کشند بر سر دار بجای او ننشیند بزور ازو بتری