شمارهٔ ۹۳ - صاف و دُرد

غنچه ای گفت به پژمرده گلی که ز ایام دلت زود آزرد آب افزون و بزرگست فضا ز چه رو کاستی و گشتی خرد زینهمه سبزه و گل جز تو کسی نه فتاد و نه شکست و نه فسرد گفت زنگی که در آیینه ماست نه چنانست که دانند سترد دی می هستی ما صافی بود صاف خوردیم و رسیدیم به درد خیره نگرفت جهان رونق من بگرفتش ز من و بر تو سپرد تا کند جای برای تو فراخ باغبان فلکم سخت فشرد چه توان گفت به یغماگر دهر چه توان کرد چو می باید مرد تو به باغ آمدی و ما رفتیم آنکه آورد ترا ما را برد اندرین دفتر پیروزه سپهر آنچه را ما نشمردیم شمرد غنچه تا آب و هوا دید شکفت چه خبر داشت که خواهد پژمرد ساقی میکده دهر قضاست همه کس باده ازین ساغر خورد