Eylül'de Mehlika...

ateşin öfkesi kabardığında her an yaşlanmış bir gölge yalar ruhumu tülbente sarılmış kadınlara hayranım süt kadar aziz su kadar kirlidir kaderleri göğsü parlıyor terden mehlikanın ay ışığına yaslanmış dalların gölgesi sonsuz ecelin kinayesi ellerinin dansı alaturka dansın ritmi parmakla sayılmaz ki. ilahiler seslendiriliyor damlarda benden habersiz tanbur ve tef çınlıyor hücrelerde illa geçtiğimiz her ses şeytana nefes sarılıyor dağlar ırmağın kefenine kara kediler pusuda -güvercin kanadına- nevrotik sevmelere ayan duvara karşı kurduğum aynalar kırbaçlanmış sırtımda haçlıların atları dinlendiremiyorum içemediğim zehri her adım binlerce ses her karanlık binlerce adım yaklaş ve uzaklaş yolun sonu cinayete çıkıyor mehlika güllere yakılmış ağıdı kutsarken buldum kendimi gülleri yıkayan külü serperken azrail yutmadım uyutmadım tutmadım canımı azar azar verdim son nefesimi şimdi ben azrail'e işkence mi çektirdim? yaşamı alkışlayan insanların gözünde -ölüm kurtludur- kutlanmış bir şehveti yaşamadık sayarken leş kokan ağızlardan intihar içtim daha dündü daha geçmemiştik mezarlığı yalın ayak daha öykü yazılmamıştı geceydi, ağlarken buldum seni elbisen yırtılmadan çıplaktın kirpiklerimle örtemedim ne seni ne de terden parlayan göğsünü mehlika yılanla kavilleşilmez aşka kasem verilmez yol üstü uğrama kalbinin mescidine! nasırlı düşlerin en geç geleni akşamdır denizde vapurdan sonrası erkendir lodosa ayarsız bakışlar martılarınsa bir simitin mübarekliği neye denk? ten kadar ayan libas kadar üryan herkes sevgisine yol yakın, yolculuk uzak gidebilsen demir bükülür, ateş söner dolunayda uluyan kurtlar çakallara boğulur eylül.... gittiğinde dönebilememenin peşin halidir... yine öleceksen eylülü bekle