شمارهٔ ۱۸۰

به گلشن بگذرد گر با چنین قد و چنان عارض شود شرمنده سرو و گل از آن قد و از آن عارض ز قد خویش سرو و از رخ خود گل خجل گردد نمایی گر خرامان قد و گر سازی عیان عارض به سرو و گل نمایی گر قد و عارض تو ننماید نه سرو از بوستان قد و نه گل از گلستان عارض نگویم سرو و گل آن قد و عارض را که سرو و گل نه رعنا همچو آن قد است و نه زیبا چو آن عارض بود سرو و گل من آن قد و عارض نگار من مکن پنهان ز من قد و مساز از من نهان عارض ندارد پیش سر و قد و ماه عارضت جانا نه سرو بوستان قد و نه ماه آسمان عارض رفیق آن سرو گلرخ می دهد می خیز و در پیری چو شاخ ارغوان کن قد چو برگ ارغوان عارض