شمارهٔ ۱۸۸

رفتی و رفت از غمت ای غمگسار دل آرام جسم و طاقت جان و قرار دل دور از تو ای ربوده ز دست اختیار دل درمانده دل به کار من و من به کار دل رحمی خدای را به من و دل که مانده او دل زیر بار عشق تو من زیر بار دل گفتی که دل مده ز کف ای پند گو چه سود اکنون که رفت از کف من اختیار دل جز این که شد ز خون جگر لاله گون رخم نشکفت دیگرم گلی از خارخار دل شد بی تو صبح و شام من و دل سیه فغان از صبح تیره ی من و از شام تار دل از اشک و آه منع دل و دیده چون کنم آنست کار دیده و اینست کار دل روزی که دیده دیده خط و خال او رفیق شد تار و تیره روز من و روزگار دل