شمارهٔ ۳

رخت ای ماهرخ ماهست ماه دلفریب اما قدت ای سرو قد سرو است سرو جامه زیب اما به درد دوری و داغ جدایی چند گه خواهم شکیب و صبر گیرم پیش کو صبر و شکیب اما طبیبان چاره ی هر درد می دانند می دانم من بیچاره را دردیست در دل از طبیب اما بود تا چند وصل او برای غیر و من یارب وصال خویش و هجر غیر خواهم عنقریب اما همیشه حسرت وصلم به دل بود و نبود آخر بجز حسرت نصیب این دل حسرت نصیب اما تو بی من گر خوشی ای رشک سرو و گل خوشت باشد بود خوش سرو و گل با قمری و با عندلیب اما رفیق از جور یارم نیست افغان نالم و گریم شب و روز از جفای غیر و بیداد رقیب اما