شمارهٔ ۴۵

چشم من پنهان ز چشم مردمان می خواهمت جان من در پهلوی دل همچو جان می خواهمت شاه من روز از خلایق در زمین می جویمت ماه من شب از خدای آسمان می خواهمت گر درست است این که دارد دل خبر از دل چرا ترک من کردی تو و من همچنان می خواهمت در گلستان جهان ای سرو باغ زندگی خرم و شاداب و آزاد و جوان می خواهمت تا نیفتد چشم بد بر عارض نیکوی تو چون پری از دیده ی مردم نهان می خواهمت تو چو من داری بسی کس زان نمی خواهی مرا من ندارم هیچ کس غیر تو زان می خواهمت چند باشد از تو روز و روزگار ما سیاه با رفیق ای ماه چندی مهربان می خواهمت