Ağlayınca Ölür Serçeler

Bu sabah senin kalbinde uyandım Sonra camı açtım.. baktım dışarı.. kokladım havayı çektim Ve.. fark ettim o güzel çocukları İzlerler.. kırıntılarla yetinirler Ömrünün savaşlarında Bir nefes aralığında Gözlerinde dinlenirler Bilirler.. çünkü her sabah Kader çiçeklerinden seni öğrenirler Olur ya hayatın akışında Unutur munuturuz diye gözlerimizi Gelip dürtüp hatırlatırlar her şeyimizi Öterler... Öterler... Zaman geçer sulanmazsa kurur ya çiçekler O renge bürünürler... Hayata kapılıp kader çiçeklerimizi sulamazsak diye Çınar ağaçları kadar ürkerler Yaralı yıllar misali Kurumuş ağaçların dallarında Üşüyerek beklerler Hayatın ıslığı ile açılınca pencereler Yine gelirler.. yine öterler... Öterler... Duymazsa birileri üzülürler Direnirler yaş düşmesin diye gözlerinden Teselli çiçeklerinde ötüşürler Dayanamazlar.. çırpınırlar Yapraklar yollara yorgan olur Ağlayacak olan serçelerin meskeni Sarı yorganların altı olur Alt tarafı kader kaçağı kadar haklı Alt tarafı toprağı ıslatmak son günahı Yaşları düşer Ömrümüz düşer Bil ki; Ağlayınca Ölür Serçeler...